Slachtofferschap + Daderschap = Vergeving.

8 September 2023

"Dit verhaal draag ik op aan mijn meest liefste en zachtste leermeester ooit"

In mijn vorige twee posts vertelde ik dat ik in een fase van Zelfzorg zit..... het opnieuw mezelf uitvinden, (zoals Ra Uru Hu, grondlegger van Human Design zo mooi zei) "Het op terugwerkende kracht transformeren..... steek voor steek.... tot je weer bij je essentie uitkomt".

Sinds het begin van dit jaar, werd ik enorm getriggerd op iets in mijn onderstroom. Something shook mij world, waardoor ik nu terugkijkend, tot een maand geleden, tot stilstand kwam. Midden in die onderstroom stond ik..... en ik werd totaal overspoeld!

Groot verdriet, verbijstering, woede verontwaardiging, en ook onveiligheid, eenzaamheid en angst! Met een enorme knal kwam het vrij........ en ik kan je vertellen: het was geen surfen op die golf... Het was meer "Wild water rafting going terrible wrong!!

Onder water, boven water, horizontaal, verticaal...

En dan nu nog een eerlijker woord... ik kwam niet tot stilstand, ik was als verlamd!

In die verlamming heb ik kunnen zien dat wat in het nu als "nieuw" gevoeld werd, ook gekoppeld was aan iets dat jonger ervaren was.

In mijn "Not Self" taal, is het woord "miskend".

In mijn kwetsbaarheid is het woord "verlaten".... met de hoop erin in dat het nog terug gedraaid kan worden...

"niet gezien" is zo definitief!

Maarja ... iets wat beladen is met oud zeer kan niet teruggedraaid worden. Dat punt is allang voorbij.

Daar is deze ervaring ook niet voor bedoeld kom ik steeds meer achter. Wel is het de bedoeling dat de verlamming eruit gedraaid wordt en die voel ik steeds meer, stap voor stap.

Net na de zomer vakantie voelde ik een enorme vermoeidheid, ik kon niet meer. want alles dat te lang stilstaat verzuurd, en zo ook gevoelens waar niet mee gedeald wordt...

Ja ik "dealde" er wel mee, maar dan in mijn eentje....over en over herhaalde ik mijn emoties en mijn pijn daarin... en het hoofd dat constant verdediging zocht, erkenning, gezien worden, begrepen door iets of iemand van buitenaf, want ik wist het niet meer...

En uit alle macht probeerde mijn hoofd, alles zo strategisch mogelijk te ontleden, herstructureren, ordenen, zodat het hap bare brokken konden worden, golven die te behappen zijn zeg maar... en werkelijk waar, tot een punt dat het als een file de kast in kon....Afgehandeld!!

Eerder een "Cold Case"!

De verzuring van niet gezien voelen , is het verwijt naar de ander... Jaloezie , het verschil zien, de tekorten die geleden zijn.

En dan de verzuring naar het zelf: "Je bent ook helemaal niet zo leuk".....tot een gradatie van "Het niet waard zijn"

Het Paradoxale hiervan is dat de meeste gevreesde emoties die we vooral niet willen voelen en al zijn vervormingen, de voor-bode zijn van wat weer in beweging wil komen.

Het thema Vergeving werd aangereikt... Oeeeeh dat wekte wat weerstand op zal ik je vertellen..

Lees deze zinnen maar eens uit het boek van Vergeving geschreven door

Willem Glaudemans:

-ik vergeef pas als hij/zij beloofd het nooit meer te doen.

-Ik kan pas vergeven als ik begrijp waarom hij/zij dit heeft gedaan.

-waarom moet ik altijd de wijste zijn en hem/haar vergeven.

-ik hoef niet te vergeven want ik had zelf ook schuld aan de zaak.

-ik wil eerst dat hij/zij mij begrijpt.

BINGO!!!

Ik was het slachtoffer van iets van buiten mij wat grip op mij had.

Op Psychologie zeiden twee leeraren jaren geleden al dat ik een autoriteits conflict had.... wat ik met een heel betoog weerlegde omdat ik dat vertaalde, niet als 'dat ik niet met autoriteit om kon gaan' maar dat als er iets niet klopte, ik het gewoon simpelweg niet aan nam! Waarmee ik mezelf weer eigenbaas maakte,,,,maak dat de kat, lees " leeuw " niet wijs...

En nu heb ik mezelf te vergeven dat ik het zo ver heb laten komen, dat ik op iets buiten mij surf en ook niet eens Shinend like a Diamond... neee naar lucht happend ondersteboven in een raft, zonder anker, stuurloos....Slachtoffer!!!

En vandaag kwam er een stuk vergeving... door dat te zijn waar ik de ander van betichten.

Ik was een dader!!

Vandaag liet ik ons konijn inslapen, na zeven jaar bij ons gewoond te hebben.

Ik paste in eerste instantie even op, maar toen ik hoorde en zag dat er eigenlijk geen ruimte bij de eigenaar was voor Flappie, bood ik gelijk aan om hem over te nemen, niet omdat ik er wel ruimte voor had, in tegen deel, of dat ik een konijn wilde, maar om dat ik me verantwoordelijk voelde om het beestje te redden, Waar een wederkerigheid in zit, want het geeft mij die prachtige glansrijke rol!

Binnen stond hij, iets groter hok, veel knuffelen, op schoot op het kleed, op de bank.... maar een konijn hoort niet binnen, dat voelde ik, een konijn hoort ook niet alleen te zijn en ondanks dat hij het bij-gezette knuffel konijn letterlijk zeer lief had, wist ik dat dit niet juist was. En met dit wetende leefde je 7 jaar bij ons, ik knuffelde je ik had je oprecht lief, maakte je hok afgelopen 5 maanden zelfs twee keer per week schoon en waste je uitgebreid om de de drie dagen, maar in je achteruitgaan werd de eenzaamheid letterlijk pijnlijk zichtbaar....

Tot dat ik gister avond huilend bij je hok zat wetende dat dit het moment was dat ik mijn rol van Dader, de beslisser van je lot, moest pakken.

Een Dader op terugwerkende kracht, omdat ik stiekem altijd al wist dat het niet juist was om deze verantwoordelijkheid over te nemen 7 jaar geleden, maar mij "zorg rol" zo met Verve speelde. Een Dader omdat ik iemand ter dood ging veroordelen...die totaal onschuldig is.

Ik heb huilend met jou op schoot vannacht mijn spijt betuigd....echt diepe diepe spijt.

Vanochtend met de kinderen heb ik je weg gebracht...

Jij en ik beide met "eyes wide open"!

Voor jou omdat je na je dood je onschuldige oogjes nog open bleven staan en voor mij door mijn grootste angst aan te gaan te erkennen ook "Dader" te zijn.

En na vandaag, we hebben je begraven bij mama in de tuin is er een nieuw soort vrede in mij...

Steek voor Steek!

Slachtofferschap + Daderschap = Vergeving = Vrede!

Dankjewel lief wezen voor de grootmeester die je voor me bent, ik hou van jou, Goede reis!

In Liefde Rebecca Solcer